دیوان شمس/هزار جان مقدس فدای روی تو باد

by مولوی

	هزار جان مقدس فدای روی تو باد			که در جهان چو تو خوبی کسی ندید و نزاد
	هزار رحمت دیگر نثار آن عاشق			که او به دام هوای چو تو شهی افتاد
	ز صورت تو حکایت کنند یا ز صفت			که هر یکی ز یکی خوبتر زهی بنیاد
	دلم هزار گره داشت همچو رشته سحر			ز سحر چشم خوشت آن همه گره بگشاد
	بلندبین ز تو گشتست هر دو دیده عشق			ببین تو قوت شاگرد و حکمت استاد
	نشسته‌ایم دل و عشق و کالبد پیشت			یکی خراب و یکی مست وان دگر دلشاد
	به حکم تست بگریانی و بخندانی			همه چو شاخ درختیم و عشق تو چون باد
	به باد عشق تو زردیم هم بدان سبزیم			تو راست جمله ولایت تو راست جمله مراد
	کلوخ و سنگ چه داند بهار را چه اثر			بهار را ز چمن پرس و سنبل و شمشاد
	درخت را ز برون سوی باد گرداند			درخت دل را باد اندرونست یعنی یاد
	به زیر سایه زلفت دلم چه خوش خفته‌ست			خراب و مست و لطیف و خوش و کش و آزاد
	چو غیرت تو دلم را ز خواب بجهانید			خمار خیزد و فریاد دردهد فریاد
	ولی چو مست کنی مر مرا غلط گردم			گمان برم که امیرم چرا شوم منقاد
	به وقت درد بگوییم کای تو و همه تو			چو درد رفت حجابی میان ما بنهاد
	در آن زمان که کند عقل عاقبت بینی			ندا ز عشق برآید که هرچ بادا باد