دیوان شمس/مکن ای دوست ز جور این دلم آواره مکن

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(مکن ای دوست ز جور این دلم آواره مکن)
'


 مکن ای دوست ز جور این دلم آواره مکنجان پی پاره بگیر و جگرم پاره مکن 
 مر تو را عاشق دل داده و غمخوار بسی استجان و سر قصد سر این دل غمخواره مکن 
 نظر رحم بکن بر من و بیچارگیمجز تو ار چاره گری هست مرا چاره مکن 
 پیش آتشکده عشق تو دل شیشه گر استدل خود بر دل چون شیشه من خاره مکن 
 هر دمی هجر ستمکار تو دم می دهدمهر دمم دم ده بی‌باک ستمکاره مکن 
 تن پربند چو گهواره و دل چون طفل استدر کنارش کش و وابسته گهواره مکن 
 پیش خورشید رخت جان مرا رقصان دارهمچو شب جان مرا بند هر استاره مکن 
 ز دغل عالم غدار دو صد سر داردسر من در سر این عالم غداره مکن 
 صد چو هاروت و چو ماروت ز سحرش بسته‌ستمر مرا بسته این جادوی سحاره مکن 
 خمر یک روزه این نفس خمار ابد استهین مرا تشنه این خاین خماره مکن 
 لعب اول چو مرا بست میفزا بازیز آنچ یک باره شدم مات تو ده باره مکن 
 جمله عیاری ناسوت ز لاهوت تو استتو دگر یاری این کافر عیاره مکن