دیوان شمس/من پای همی‌کوبم ای جان و جهان دستی

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(من پای همی‌کوبم ای جان و جهان دستی)
'


 من پای همی‌کوبم ای جان و جهان دستیای جان و جهان برجه از بهر دل مستی 
 ای مست مکش محشر بازآی ز شور و شرآن دست بر آن دل نه ای کاش دلی هستی 
 ترک دل و جان کردم تا بی‌دل و جان گردمیک دل چه محل دارد صد دلکده بایستی 
 بنگر به درخت ای جان در رقص و سراندازیاشکوفه چرا کردی گر باده نخوردستی 
 آن باد بهاری بین آمیزش و یاری بینگر نی همه لطفستی با خاک نپیوستی 
 از یار مکن افغان بی‌جور نیامد عشقگر نی ره عشق این است او کی دل ما خستی 
 صد لطف و عطا دارد صد مهر و وفا داردگر غیرت بگذارد دل بر دل ما بستی 
 با جمله جفاکاری پشتی کند و یاریگر پشتی او نبود پشت همه بشکستی 
 دامی که در او عنقا بی‌پر شود و بی‌پابی‌رحمت او صعوه زین دام کجا خستی 
 خامش کن و ساکن شو ای باد سخن گر چهدر جنبش باد دل صد مروحه بایستی 
 شمس الحق تبریزی ماییم و شب وحشتگر شمس نبودی شب از خویش کجا رستی