دیوان شمس/من پای همی‌کوبم ای جان و جهان دستی

by مولوی

	من پای همی‌کوبم ای جان و جهان دستی			ای جان و جهان برجه از بهر دل مستی
	ای مست مکش محشر بازآی ز شور و شر			آن دست بر آن دل نه ای کاش دلی هستی
	ترک دل و جان کردم تا بی‌دل و جان گردم			یک دل چه محل دارد صد دلکده بایستی
	بنگر به درخت ای جان در رقص و سراندازی			اشکوفه چرا کردی گر باده نخوردستی
	آن باد بهاری بین آمیزش و یاری بین			گر نی همه لطفستی با خاک نپیوستی
	از یار مکن افغان بی‌جور نیامد عشق			گر نی ره عشق این است او کی دل ما خستی
	صد لطف و عطا دارد صد مهر و وفا دارد			گر غیرت بگذارد دل بر دل ما بستی
	با جمله جفاکاری پشتی کند و یاری			گر پشتی او نبود پشت همه بشکستی
	دامی که در او عنقا بی‌پر شود و بی‌پا			بی‌رحمت او صعوه زین دام کجا خستی
	خامش کن و ساکن شو ای باد سخن گر چه			در جنبش باد دل صد مروحه بایستی
	شمس الحق تبریزی ماییم و شب وحشت			گر شمس نبودی شب از خویش کجا رستی