دیوان شمس/من دوش دیدم سر دل اندر جمال دلبری

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(من دوش دیدم سر دل اندر جمال دلبری)
'


 من دوش دیدم سر دل اندر جمال دلبریسنگین دلی لعلین لبی ایمان فزایی کافری 
 از جان و دل گوید کسی پیش چنان جانانه‌ایاز سیم و زر گوید کسی پیش چنان سیمین بری 
 لقمه شدی جمله جهان گر عشق را بودی دهاندربان شدی جان شهان گر عشق را بودی دری 
 من می‌شنیدم نام دل ای جان و دل از تو خجلای مانده اندر آب و گل از عشق دلدل چون خری 
 ای جان بیا گوهر بچین ای دل بیا خوبی ببینالمستغاث ای مسلمین زین آفتی شور و شری 
 تن خود کی باشد تا بود فرش سواران غمشسر کیست تا او سر نهد پیش چنان شه سروری 
 نک نوبهار آمد کز او سرسبز گردد عالمیچون یار من شیرین دمی چون لعل او حلواگری 
 هر دم به من گوید رخش داری چو من زیبارخیهر دم بدو گوید دلم داری چو بنده چاکری 
 آمد بهار ای دوستان خیزید سوی بوستاناما بهار من تویی من ننگرم در دیگری 
 اشکوفه‌ها و میوه‌ها دارند غنج و شیوه‌هاما در گلستان رخت روییده چون نیلوفری 
 بلبل چو مطرب دف زنی برگ درختان کف زنیهر غنچه گوید چون منی باشد خوشی کشی تری 
 آمد بهار مهربان سرسبز و خوش دامن کشانتا باغ یابد زینتی تا مرغ یابد شهپری 
 تا خلق از او حیران شود تا یار من پنهان شودتا جان ما را جان شود کوری هر کور و کری 
 آن جا که باشد شاه او بنده شود هر شاه خوآن جا که باشد ناز او هر دل شود سامندری 
 مست و خرامان می‌رود در دل خیال یار منماهی شریفی بی‌حدی شاهی کریمی بافری