دیوان شمس/منم فتنه هزاران فتنه زادم
ظاهر
| منم فتنه هزاران فتنه زادم | به من بنگر که داد فتنه دادم | |||||
| ز من مگریز زیرا درفتادی | بگو الحمدلله درفتادم | |||||
| عجب چیزی است عشق و من عجبتر | تو گویی عشق را خود من نهادم | |||||
| بیا گر من منم خونم بریزید | که تا خود من نمردم من نزادم | |||||
| نگویم سر تو کان غمز باشد | ولی ناگفته بندی برگشادم | |||||