دیوان شمس/ما که باده ز دست یار خوریم

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(ما که باده ز دست یار خوریم)
'


 ما که باده ز دست یار خوریمکی چو اشتر گیاه و خار خوریم 
 ایمنیم از خمار مرگ ایرامی باقی بی‌خمار خوریم 
 جام مردان بیار تا کامروزبی‌محابا و مردوار خوریم 
 به دم ناشمرده زنده شویماندر آن دم که بی‌شمار خوریم 
 ساقیا پای دار تا ز کفتمی سرجوش پایدار خوریم 
 پی این شیر مست می پوییمتا کباب از دل شکار خوریم 
 زان دیاریم کز حدث پاک استروزی پاک از آن دیار خوریم 
 نه چو کرکس اسیر مرداریمنه چو لک لک ز حرص مار خوریم