دیوان شمس/عاقبت ای جان فزا نشکیفتم

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(عاقبت ای جان فزا نشکیفتم)
'


 عاقبت ای جان فزا نشکیفتمخشم رفتم بی‌شما نشکیفتم 
 در جدایی خواستم تا خو کنمراستی گویم جدا نشکیفتم 
 کی شکیبد خود کهی از کهرباکاهم و از کهربا نشکیفتم 
 هر جفاکش طالب روز وفاستمن جفاکش از وفا نشکیفتم 
 نرم نرمک گویدم بازآمدیگویمش ای جان ما نشکیفتم 
 ای دل و ای جان و چشم روشنمبی‌پناه توتیا نشکیفتم 
 بر سرم می زد که دیدی تو سزاناسزایم ناسزا نشکیفتم 
 آزمودم مردگی و زندگیدر فنا و در بقا نشکیفتم 
 مطربا این پرده گو بهر خداای خدا و ای خدا نشکیفتم