دیوان شمس/صنما به چشم شوخت که به چشم اشارتی کن

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(صنما به چشم شوخت که به چشم اشارتی کن)
'


 صنما به چشم شوخت که به چشم اشارتی کننفسی خراب خود را به نظر عمارتی کن 
 دل و جان شهید عشقت به درون گور قالبسوی گور این شهیدان بگذر زیارتی کن 
 تو چو یوسفی رسیده همه مصر کف بریدهبنما جمال و بستان دل و جان تجارتی کن 
 و اگر قدم فشردی به جفا و نذر کردیبشکن تو نذر خود را چه شود کفارتی کن 
 تو مگو کز این نثارم ز شما چه سود دارمتو ز سود بی‌نیازی بده و خسارتی کن 
 رخ همچو زعفران را چو گل و چو لاله گردانسه چهار قطره خون را دل بابشارتی کن 
 چو غلام توست دولت نکشد ز امر تو سربه میان ما و دولت ملکا سفارتی کن 
 چو به پیش کوه حلمت گنهان چو کاه آمدبه گناه چون که ما نظر حقارتی کن 
 تن ما دو قطره خون بد که نظیف و آدمی شدصفت پلید را هم صفت طهارتی کن 
 ز جهان روح جان‌ها چو اسیر آب و گل شدتو ز دار حرب گلشان برهان و غارتی کن 
 چو ز حرف توبه کردم تو برای طالبان راجز حرف پرمعانی علم و امارتی کن 
 ز برای گرم کردن بود این دم چو آتشجز دم تو تابشی را سبب حرارتی کن 
 تو که شاه شمس دینی تبریز نازنین رابه ظهور نیر خود وطن بصارتی کن