دیوان شمس/صد دل و صد جان بدمی دادمی

by مولوی

	صد دل و صد جان بدمی دادمی			وز جهت دادن جان شادمی
	ور تن من خاک بدی این نفس			جمله گل و عشق و هوش زادمی
	از جهت کشت غمش آبمی			وز جهت خرمن او بادمی
	گر ندمیدی غم او در دلم			چون دگران بی‌دم و فریادمی
	گر نبدی غیرت شیرین من			فخر دو صد خسرو و فرهادمی
	گر نشکستی دل دربان راز			قفل جهان همه بگشادمی
	ور همدانم نشدی پای گیر			همره آن طرفه‌ی بغدادمی
	بس که همه سهو و فراموشیم			گر نبدی یاد تو من یادمی
	بس! که برد سر و پی این زبان			حسره که من سوسن آزادمی