دیوان شمس/شنودم من که چاکر را ستودی

by مولوی

	شنودم من که چاکر را ستودی			کی باشم من تو لطف خود نمودی
	تو کان لعل و جان کهربایی			به رحمت برگ کاهی را ربودی
	یکی آهن بدم بی‌قدر و قیمت			توام آیینه ای کردی زدودی
	ز طوفان فناام واخریدی			که هم نوحی و هم کشتی جودی
	دلا گر سوختی چون عود بوده			وگر خامی بسوز اکنون که عودی
	به زیر سایه اقبال خفتم			برون پنج حس راهم گشودی
	بدان ره بی‌پر و بی‌پا و بی‌سر			به شرق و غرب شاید شد به زودی
	در آن ره نیست خار اختیاری			نه ترسایی است آن جا نه جهودی
	برون از خطه چرخ کبودش			رهیده جان ز کوری و کبودی
	چه می‌گریی بر خندندگان رو			چه می‌پایی همان جا رو که بودی
	از این شهدی که صد گون نیش دارد			بجز دنبل ببین چیزی فزودی