دیوان شمس/شب که جهان است پر از لولیان

by مولوی

	شب که جهان است پر از لولیان			زهره زند پرده شنگولیان
	بیند مریخ که بزم است و عیش			خنجر و شمشیر کند در میان
	ماه فشاند پر خود چون خروس			پیش و پسش اختر چون ماکیان
	دیده غماز بدوزد فلک			تا که گواهی ندهد بر کیان
	خفته گروهی و گروهی به صید			تا کی کند سود و کی دارد زیان
	پنج و شش است امشب مهره قمار			سست میفکن لب چون ناشیان
	جام بقا گیر و بهل جام خواب			پرده بود خواب و حجاب عیان
	ساقی باقی است خوش و عاشقان			خاک سیه بر سر این باقیان
	زهر از آن دست کریمش بنوش			تا که شوی مهتر حلواییان
	عشق چو مغز است جهان همچو پوست			عشق چو حلوا و جهان چون تیان
	حلق من از لذت حلوا بسوخت			تا نکنم حلیه حلوا بیان