دیوان شمس/شب و روز آن نکوتر که به پیش یار باشی

by مولوی

	شب و روز آن نکوتر که به پیش یار باشی			به میان سرو و سوسن گل خوش عذار باشی
	به طرب هزار چندان که بوند عیش مندان			به میان باغ خندان مثل انار باشی
	نشوی چو خارهایی که خلند دست و پا را			به مثال نیشکرها که شکرنثار باشی
	به مثال آفتابی که شهیر شد به بخشش			به میان پاکبازان به عطا مشار باشی
	هله بس که تا شهنشه بگشاید و بگوید			چو خمش کنی نگویی و در انتظار باشی