دیوان شمس/سیر نیم سیر نی از لب خندان تو

by مولوی

	سیر نیم سیر نی از لب خندان تو			ای که هزار آفرین بر لب و دندان تو
	هیچ کسی سیر شد ای پسر از جان خویش			جان منی چون یکی است جان من و جان تو
	تشنه و مستسقیم مرگ و حیاتم ز آب			دور بگردان که من بنده دوران تو
	پیش کشی می‌کنی پیش خودم کش تمام			تا که برآرد سرم سر ز گریبان تو
	گر چه دو دستم بخست دست من آن تو است			دست چه کار آیدم بی‌دم و دستان تو
	عشق تو گفت ای کیا در حرم ما بیا			تا نکند هیچ دزد قصد حرمدان تو
	گفتم ای ذوالقدم حلقه این در شدم			تا که نرنجد ز من خاطر دربان تو
	گفت که هم بر دری واقف و هم در بری			خارج و داخل توی هر دو وطن آن تو
	خامش و دیگر مخوان بس بود این نزل و خوان			تا به ابد روم و ترک برخورد از خوان تو