دیوان شمس/ساقی زان می که می‌چریدند

by مولوی

	ساقی زان می که می‌چریدند			بفزای که یارکان رسیدند
	مهمان بفزود می بیفزا			زان خنب که اولیا چشیدند
	زان می که ز بوش جمله ابدال			در خلق پدید و ناپدیدند
	ای ساقی خوب شکرلله			کان روی نکوت را بدیدند
	ای آتش رخت سوز عشاق			در عشق تو رخت‌ها کشیدند
	ای پرده فروکشیده بنگر			کز عشق چه پرده‌ها دریدند