دیوان شمس/ز بامداد چه دشمن کشست دیدن یار

by مولوی

	ز بامداد چه دشمن کشست دیدن یار			بشارتیست ز عمر عزیز روی نگار
	ز خواب برجهی و روی یار را بینی			زهی سعادت و اقبال و دولت بیدار
	همو گشاید کار و همو بگوید شکر			چنان بود که گلی رست بی‌قرینه خار
	چو دست بر تو نهد یار و گویدت برخیز			زهی قیامت و جنات و تحتها الانهار
	بگو به موسی عمران که شد همه دیده			که نعره ارنی خیزد از دم دیدار
	برای مغلطه می‌دید و دیدنش می‌جست			زهی مقام تجلی و آفتاب مدار
	ز بامداد چو افیون فضل او خوردیم			برون شدیم ز عقل و برآمدیم ز کار
	ببین تو حال مرا و مرا ز حال مپرس			چو عقل اندک داری برو مگو بسیار
	برو مگوی جنون را ز کوره معقولات			که صد دریغ که دیوانه گشته‌ای یک بار
	مرا در این شب دولت ز جفت و طاق مپرس			که باده جفت دماغست و یار جفت کنار
	مرا مپرس عزیزا که چند می‌گردی			که هیچ نقطه نپرسد ز گردش پرگار
	غبار و گرد مینگیز در ره یاری			که او به حسن ز دریا برآورید غبار
	منه تو بر سر زانو سر خود ای صوفی			کز این تو پی نبری گر فروروی بسیار
	چو هیچ کوه احد برنیامد از بن و بیخ			چه دست درزده‌ای در کمرگه کهسار
	در آن زمان که عسل‌های فقر می‌لیسیم			به چشم ما مگسی می‌شود سپه سالار
	چه ایمنست دهم از خراج و نعل بها			چو نعل ماست در آتش ز عشق تیزشرار