دیوان شمس/دی سحری بر گذری گفت مرا یار

by مولوی

	دی سحری بر گذری گفت مرا یار			شیفته و بی‌خبری چند از این کار
	چهره من رشک گل و دیده خود را			کرده پر از خون جگر در طلب خار
	گفتم کی پیش قدت سرو نهالی			گفتم کی پیش رخت شمع فلک تار
	گفتم کی زیر و زبر چرخ و زمینت			نیست عجب گر بر تو نیست مرا بار
	گفت منم جان و دلت خیره چه باشی			دم مزن و باش بر سیمبرم زار
	گفتم کی از دل و جان برده قراری			نیست مرا تاب سکون گفت به یک بار
	قطره دریای منی دم چه زنی بیش			غرقه شو و جان صدف پر ز گهر دار