دیوان شمس/دیده از خلق ببستم چو جمالش دیدم

by مولوی

	دیده از خلق ببستم چو جمالش دیدم			مست بخشایش او گشتم و جان بخشیدم
	جهت مهر سلیمان همه تن موم شدم			وز پی نور شدن موم مرا مالیدم
	رای او دیدم و رای کژ خود افکندم			نای او گشتم و هم بر لب او نالیدم
	او به دست من و کورانه به دستش جستم			من به دست وی و از بی‌خبران پرسیدم
	ساده دل بودم و یا مست و یا دیوانه			ترس ترسان ز زر خویش همی‌دزدیدم
	از ره رخنه چو دزدان به رز خود رفتم			همچو دزدان سمن از گلشن خود می چیدم
	بس کن و راز مرا بر سر انگشت مپیچ			که من از پنجه پیچ تو بسی پیچیدم
	شمس تبریز که نور مه و اختر هم از اوست			گر چه زارم ز غمش همچو هلال عیدم