دیوان شمس/دل دل دل تو دل مرا مرنجان

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(دل دل دل تو دل مرا مرنجان)
'


 دل دل دل تو دل مرا مرنجانچرا چرا چه معنی مرا کنی پریشان 
 بیا بیا و بازآ به صلح سوی خانهمرو مرو ز پیشم کتف چنین مجنبان 
 تو صد شکرستانی ترش چه کردی ابروسبکتر از صبایی چرا شوی گران جان 
 منم کنون ز عشق رخ چو گلشن توفراز سرو و گلشن چو صد هزاردستان 
 بیا بیا دمم ده که دمدمه لطیفتحیات دل فزاید مرا چو آب حیوان 
 بیار عشوه اینک بهای عشوه صد جانهزار جان به ارزد زهی متاع ارزان 
 تو عقل عقل مایی چرا ز ما جداییسری که عقل از او شد نه گیج ماند و حیران 
 ستون این سرایی ز در برون چراییسرا که بی‌ستون شد نه پست گشت ویران 
 تو ماه آسمانی و ما شبیم تاریشبی که مه نباشد غلس بود فراوان 
 تو پادشاه شهری و ما کنار شهریچو شهر ماند بی‌شه چه سر بود چه سامان 
 مها تویی سلیمان فراق و غم چو دیوانچو دور شد سلیمان نه دست یافت شیطان 
 تویی به جای موسی و ما تو را عصاییبجز به کف موسی عصا نیافت برهان 
 مسیح خوش دمی تو و ما ز گل چو مرغیدمی بدم تو بر ما بر اوج بین تو جولان 
 تو نوح روزگاری و ما چو اهل کشتیچو نوح رفت کشتی کجا رهد ز طوفان 
 تویی خلیل ای جان همه جهان پرآتشکه بی‌خلیل آتش نمی‌شود گلستان 
 تو نور مصطفایی و کعبه پربتان شدهلا بیا برون کن بتان ز بیت رحمان 
 تو یوسف جمالی و چشم خلق بستهنظر ز تو گشاید چو چشم پیر کنعان 
 تو گوهر صفایی و ما صدف به گردتصدف چه قیمت آرد چو رفت گوهر کان 
 تو جان آفتابی که او است جان عالمسزد گرت بگویم که جان جان کیهان 
 به غیب باشد ایمان تو غیب را عیانیکه عین عین عینی و اصل اصل ایمان 
 خمش که تا قیامت اگر دهی علامتجوی نموده باشی به ما ز گنج پنهان