دیوان شمس/دل بی‌لطف تو جان ندارد

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(دل بی‌لطف تو جان ندارد)
'


 دل بی‌لطف تو جان نداردجان بی‌تو سر جهان ندارد 
 عقل ار چه شگرف کدخداییستبی خوان تو آب و نان ندارد 
 خورشید چو دید خاک کویتهرگز سر آسمان ندارد 
 گلنار چو دید گلشن جانزین پس سر بوستان ندارد 
 در دولت تو سیه گلیمیگر سود کند زیان ندارد 
 بی ماه تو شب سیه گلیمستاین دارد و آن و آن ندارد 
 دارد ز ستاره‌ها هزارانبی ماه چراغدان ندارد 
 بی گفت تو گوش نیست جان رابی گوش تو جان زبان ندارد 
 وان جان غریب در تظلممی‌نالد و ترجمان ندارد 
 لیکن رخ زرد او گواهستو اشکی که غمش نهان ندارد 
 غماز شوم بود دم سردآن دم که دم خران ندارد 
 اصل دم سرد مهر جانستکان را مه مهر جان ندارد 
 چون دل سبکش کند بهارتصد گونه غمش گران ندارد 
 آن عشق جوان چو نوبهارتجز پیران را جوان ندارد 
 تا چند نشان دهی خمش کنکان اصل نشان نشان ندارد 
 بگذار نشان چو شمس تبریزآن شمس که او کران ندارد