دیوان شمس/دل آتش پرست من که در آتش چو گوگردی

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(دل آتش پرست من که در آتش چو گوگردی)
'


 دل آتش پرست من که در آتش چو گوگردیبه ساقی گو که زود آخر هم از اول قدح دردی 
 بیا ای ساقی لب گز تو خامان را بدان می‌پززهی بستان و باغ و رز کز آن انگور افشردی 
 نشان بدهم که کس ندهد نشان این است ای خوش قدکه آن شب بردیم بیخود بدان مه روم بسپردی 
 تو عقلا یاد می‌داری که شاه عقلم از یاریچو داد آن باده ناری به اول دم فرومردی 
 دو طشت آورد آن دلبر یکی ز آتش یکی پرزرچو زر گیری بود آذر ور آتش برزنی بردی 
 ببین ساقی سرکش را بکش آن آتش خوش راچه دانی قدر آتش را که آن جا کودک خردی 
 ز آتش شاد برخیزی ز شمس الدین تبریزیور اندر زر تو بگریزی مثال زر بیفسردی