دیوان شمس/دلم را ناله سرنای باید
ظاهر
| دلم را ناله سرنای باید | که از سرنای بوی یار آید | |||||
| به جان خواهم نوای عاشقانه | کز آن ناله جمال جان نماید | |||||
| همینالم که از غم بار دارم | عجب این جان نالان تا چه زاید | |||||
| بگو ای نای حال عاشقان را | که آواز تو جان میآزماید | |||||
| ببین ای جان من کز بانگ طاسی | مه بگرفته چون وا میگشاید | |||||
| بخوان بر سینه دل این عزیمت | که تا فریاد از پریان برآید | |||||
| چو ناله مونس رنجور گردد | گرش گویی خمش کن هم نشاید | |||||