دیوان شمس/در هوایت بی‌قرارم روز و شب

by مولوی

	در هوایت بی‌قرارم روز و شب			سر ز پایت برندارم روز و شب
	روز و شب را همچو خود مجنون کنم			روز و شب را کی گذارم روز و شب
	جان و دل از عاشقان می‌خواستند			جان و دل را می‌سپارم روز و شب
	تا نیابم آنچه در مغز منست			یک زمانی سر نخارم روز و شب
	تا که عشقت مطربی آغاز کرد			گاه چنگم گاه تارم روز و شب
	می‌زنی تو زخمه و بر می‌رود			تا به گردون زیر و زارم روز و شب
	ساقیی کردی بشر را چل صبوح			زان خمیر اندر خمارم روز و شب
	ای مهار عاشقان در دست تو			در میان این قطارم روز و شب
	می‌کشم مستانه بارت بی‌خبر			همچو اشتر زیر بارم روز و شب
	تا بنگشایی به قندت روزه‌ام			تا قیامت روزه دارم روز و شب
	چون ز خوان فضل روزه بشکنم			عید باشد روزگارم روز و شب
	جان روز و جان شب ای جان تو			انتظارم انتظارم روز و شب
	تا به سالی نیستم موقوف عید			با مه تو عیدوارم روز و شب
	زان شبی که وعده کردی روز وصل			روز و شب را می‌شمارم روز و شب
	بس که کشت مهر جانم تشنه است			ز ابر دیده اشکبارم روز و شب