دیوان شمس/خوش بود فرش تن نور دیده

by مولوی

	خوش بود فرش تن نور دیده			خوش بود مرغ جان بپریده
	جان نادیده خسیس شده			جان دیده رسیده در دیده
	جان زرین و جان سنگین را			چون کلوخ از برنج بگزیده
	سر کاغذ گشاده دست اجل			نقد در کاغذ است پیچیده
	خمره پرعسل سرش بسته			پشت و پهلوش را تو لیسیده
	خمره را بر زمین زن و بشکن			دیده نبود چنانک بشنیده
	شمس تبریز بشکند خم را			که ز نامش فلک بلرزیده