دیوان شمس/خنک جانی که او یاری پسندد

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(خنک جانی که او یاری پسندد)
'


 خنک جانی که او یاری پسنددکز او دوریش خود صورت نبندد 
 تو باشی خنده و یار تو شادیکه بی‌شادی دهان کس نخندد 
 تو باشی سجده و یار تو تعظیمکه بی‌تعظیم هرگز سر نخنبد 
 تو باشی چون صدا و یار غارتچو آوازی به نزد کوه و گنبد 
 تو آدینه بوی او وقت خطبهنه ز آدینه جدا چون روز شنبد 
 نگر آخر دمی در نحن اقربنظر را تا نجنباند نجنبد 
 خیالی خوش دهد دل زان بنازدخیالی زشت آرد دل بتندد 
 بر او مسخره آمد دل و جانگه از صله گه از سیلیش رندد 
 مزن سیلی چنانک گیج گردمز گیجی دور افتم ز اصل و مسند 
 خمش تا درس گوید آن زبانیکه لا باشد به پیشش صد مهند 
 اگر گویی تو نی را هی خمش کنبگوید با لبش گو ای مید