دیوان شمس/خفته نمود دلبر گفتم ز باغ زود

by مولوی

	خفته نمود دلبر گفتم ز باغ زود			شفتالوی بدزدم او خود نخفته بود
	خندید و گفت روبه آخر به زیرکی			از دست شیر صید کجا سهل درربود
	مر ابر را که دوشد و آن جا که دررسد			الا مگر که ابر نماید به خویش جود
	معدوم را کجاست به ایجاد دست و پا			فضل خدای بخشد معدوم را وجود
	معدوم وار بنشین زیرا که در نماز			داد سلام نبود الا که در قعود
	بر آتش آب چیره بود از فروتنی			کتش قیام دارد و آبست در سجود
	چون لب خموش باشد دل صدزبان شود			خاموش چند چند بخواهیش آزمود