دیوان شمس/خضری که عمر ز آبت بکشد دراز گردد

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(خضری که عمر ز آبت بکشد دراز گردد)
'


 خضری که عمر ز آبت بکشد دراز گردددر مرگ برخورنده ابدا فرازگردد 
 چو نظر کنی به بالا سوی آسمان اعلادو هزار در ز رحمت ز بهشت باز گردد 
 چو فتاد سایه تو سوی مفسدان مجرمهمه جرم‌های ایشان چله و نماز گردد 
 چو رکاب مصطفایی سوی عفو روی آرددو هزار بولهب هم خوش و پرنیاز گردد 
 چو دو دست همچو بحرت به کرم گهرفشان شدرخ چون زرم زر آرد که به گرد گاز گردد 
 کف تست کیمیایی لب بحر کبریاییچه عجب که نیم حبه ز کفت رکاز گردد 
 دو هزار جان و دیده ز فزع عنان کشیدهچو صلای وصل آید گه ترک تاز گردد 
 همه زهر دین و دنیا ز تو شهد و نوش آمدغم و درد سینه سوزان ز تو دلنواز گردد 
 همه دامن تو گیرد دل و این قدر نداندکه به گرد شیر آهو به صد احتراز گردد 
 در وصل چون ببستی و به لامکان نشستیز کجا رسد گشایش چو دری فراز گردد 
 خمش و سخن رها کن جز اله را تو لا کنبه فنا چو ساز گیری همه کارساز گردد