دیوان شمس/تو مردی و نظرت در جهان جان نگریست

by مولوی

	تو مردی و نظرت در جهان جان نگریست			چو باز زنده شدی زین سپس بدانی زیست
	هر آن کسی که چو ادریس مرد و بازآمد			مدرس ملکوتست و بر غیوب حفیست
	بیا بگو به کدامین ره از جهان رفتی			و زان طرف به کدامین ره آمدی که خفیست
	رهی که جمله جان‌ها به هر شبی بپرند			که شهر شهر قفص‌ها به شب ز مرغ تهیست
	چو مرغ پای ببسته‌ست دور می‌نپرد			به چرخ می‌نرسد وز دوار او عجمیست
	علاقه را چو ببرد به مرگ و بازپرد			حقیقت و سر هر چیز را ببیند چیست
	خموش باش که پرست عالم خمشی			مکوب طبل مقالت که گفت طبل تهیست