دیوان شمس/تو ز من ملول گشتی که من از تو ناشتابم

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(تو ز من ملول گشتی که من از تو ناشتابم)
'


 تو ز من ملول گشتی که من از تو ناشتابمصنما چه می شتابی که بکشتی از شتابم 
 تو رئیسی و امیری دم و پند کس نگیریصنما چه زودسیری که ز سیریت خرابم 
 چه شود اگر زمانی بدهی مرا امانیکه نه سیخ سوزد ای جان نه تبه شود کبابم 
 چه شود اگر بسازی نشتابی و نتازینشود دلم نمازی چو ببرد یار آبم 
 تو چه عاشق فراقی چه ملولی و چه عاقیز کف جز تو ساقی ندهد طرب شرابم 
 بطپد دلم که ناگه برود به حجره آن مهچو نهان شد آفتابم به دو دیده چون سحابم 
 به کمی چو ذره‌هایم من اگر گشاده پایمچه کنم وفا ندارد به طلوع آفتابم 
 عجب آسمان چه بارد که زمین مطیع نبودتو هر آنچ پیشم آری چه کنم که برنتابم 
 تو چو من اگر بجویی به شمار خاک یابیچو تویی اگر بجویم به چراغ‌ها نیابم 
 نفسی وجود دارم که تو را سجود آرمکه سجود توست جانا دعوات مستجابم 
 تو بگفتیم که دل را ز جهانیان فروشودل خود چگونه شویم چو ببرد هجرت آبم 
 صنما چو من کم آید به کمی و جان سپاریکه ز رشک دل کبابم و به اشک چون سحابم 
 به سحر تویی صبوحم به سفر تویی فتوحمبه بدل تویی بهشتم به عمل تویی ثوابم 
 تو چو بوبک ربابی به ستیزه تن زدستیمن خسته از ستیزت به نفیر چون ربابم 
 تو نه آن شکرجوابی که جواب من نیاییمگر احمقم گرفتی که سکوت شد جوابم