دیوان شمس/بیامدیم دگربار چون نسیم بهار
ظاهر
| بیامدیم دگربار چون نسیم بهار | برآمدیم چو خورشید با صد استظهار | |||||
| چو آفتاب تموزیم رغم فصل عجوز | فکنده غلغل و شادی میانه گلزار | |||||
| هزار فاخته جویان ما که کو کوکو | هزار بلبل و طوطی به سوی ما طیار | |||||
| به ماهیان خبر ما رسید در دریا | هزار موج برآورد جوش دریابار | |||||
| به ذات پاک خدایی که گوش و هوش دهد | که در جهان نگذاریم یک خرد هشیار | |||||
| به مصطفی و به هر چار یار فاضل او | که پنج نوبت ما میزنند در اسرار | |||||
| بیامدیم ز مصر و دو صد قطار شکر | تو هیچ کار مکن جز که نیشکر مفشار | |||||
| نبات مصر چه حاجت که شمس تبریزی | دو صد نبات بریزد ز لفظ شکربار | |||||