دیوان شمس/بگفتم با دلم آخر قراری

by مولوی

	بگفتم با دلم آخر قراری			ز آتش‌های او آخر فراری
	تو را می‌گویم و تو از سر طنز			اشارت می‌کنی خندان که آری
	منم از دست تو بی‌دست و پایی			تو در کوی مهی شکرعذاری
	دلم گفتا ندیدی آنچ دیدم			تو پنداری ز اکنون است کاری
	منم جزوی و از خود کل کل است			وی است دریای آتش من شراری
	ورا دیدم چو بحری موج می‌زد			و جان من ز بحر او بخاری
	ز تبریز آفتابی رو نمودم			بشد رقاص جانم ذره واری
	خداوند شمس دین چون یک نظر تافت			بجوشید آب خوش از جان ناری
	ز هر قطره یکی جانی همی‌رست			همی‌پرید اندر لاله زاری