دیوان شمس/بکشید یار گوشم که تو امشب آن مایی

by مولوی

بکشید یار گوشم که تو امشب آن ماییصنما بلی ولیکن تو نشان بده کجایی چو رها کنی بهانه بدهی نشان خانهبه سر و دو دیده آیم که تو کان کیمیایی و اگر به حیله کوشی دغل و دغا فروشیز فلک ستاره دزدی ز خرد کله ربایی شب من نشان مویت سحرم نشان رویتقمر از فلک درافتد چو نقاب برگشایی صنما تو همچو شیری من اسیر تو چو آهوبه جهان که دید صیدی که بترسد از رهایی صنما هوای ما کن طلب رضای ما کنکه ز بحر و کان شنیدم که تو معدن عطایی همگی وبالم از تو به خدا بنالم از توبنشان تکبرش را تو خدا به کبریایی ره خواب من چو بستی بمبند راه مستیز همه جدام کردی مده از خودم جدایی مه و مهر یار ما شد به امید تو خدا شدکه زهی امید زفتی که زند در خدایی همه مال و دل بداده سر کیسه برگشادهبه امید کیسه تو که خلاصه وفایی همه را دکان شکسته ره خواب و خور ببستهبه امید آن نشسته که ز گوشه‌ای درآیی به امید کس چه باشی که تویی امید عالمتو به گوش می چه باشی که تویی می عطایی به درون توست یوسف چه روی به مصر هرزهتو درآ درون پرده بنگر چه خوش لقایی به درون توست مطرب چه دهی کمر به مطربنه کم است تن ز نایی نه کم است جان ز نایی