دیوان شمس/بمشو همره مرغان که چنین بی‌پر و بالی

by مولوی

	بمشو همره مرغان که چنین بی‌پر و بالی			چو نه میری نه وزیری بن سبلت به چه مالی
	چو هیاهوی برآری و نبینند سپاهی			بشناسند همه کس که تو طبلی و دوالی
	چو خلیفه پسری تو بنه آن طبل ز گردن			بستان خنجر و جوشن که سپهدار جلالی
	به خدا صاحب باغی تو ز هر باغ چه دزدی			بفروش از رز خویشت همه انگور حلالی
	تو نه آن بدر کمالی که دهی نور و نگیری			بستان نور چو سائل که تو امروز هلالی
	هله ای عشق برافشان گهر خویش بر اختر			که همه اختر و ماهند و تو خورشیدمثالی
	بده آن دست به دستم مکشان دست که مستم			که شراب است و کباب است و یکی گوشه‌ای خالی
	بدوان مست و خرامان به سوی مجلس سلطان			بنگر مجلس عالی که تویی مجلس عالی
	نه صداعی نه خماری نه غمت ماند نه زاری			عسسی دان غم خود را به در شحنه و والی
	عسس و شحنه چه گویند حریفان ملک را			همه در روی درافتند که بس خوب خصالی