دیوان شمس/برگذری درنگری جز دل خوبان نبری

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(برگذری درنگری جز دل خوبان نبری)
'


 برگذری درنگری جز دل خوبان نبریسر مکش ای دل که از او هر چه کنی جان نبری 
 تا نشوی خاک درش در نگشاید به رضاتا نکشی خار غمش گل ز گلستان نبری 
 تا نکنی کوه بسی دست به لعلی نرسدتا سوی دریا نروی گوهر و مرجان نبری 
 سر ننهد چرخ تو را تا که تو بی‌سر نشویکس نخرد نقد تو را تا سوی میزان نبری 
 تا نشوی مست خدا غم نشود از تو جداتا صفت گرگ دری یوسف کنعان نبری 
 تا تو ایازی نکنی کی همه محمود شویتا تو ز دیوی نرهی ملک سلیمان نبری 
 نعمت تن خام کند محنت تن رام کندمحنت دین تا نکشی دولت ایمان نبری 
 خیره میا خیره مرو جانب بازار جهانز آنک در این بیع و شری این ندهی آن نبری 
 خاک که خاکی نهلد سوسن و نسرین نشودتا نکنی دلق کهن خلعت سلطان نبری 
 آه گدارو شده‌ای خاطر تو خوش نشودتا نکنی کافریی مال مسلمان نبری 
 هیچ نبرده‌ست کسی مهره ز انبان جهانرنجه مشو ز آنک تو هم مهره ز انبان نبری 
 مهره ز انبان نبرم گوهر ایمان ببرمگو تو به جان بخل کنی جان بر جانان نبری 
 ای کشش عشق خدا می‌ننشیند کرمتدست نداری ز کهان تا دل از ایشان نبری 
 هین بکشان هین بکشان دامن ما را به خوشانز آنک دلی که تو بری راه پریشان نبری 
 راست کنی وعده خود دست نداری ز کششتا همه را رقص کنان جانب میدان نبری 
 هیچ مگو ای لب من تا دل من باز شودز آنک تو تا سنگ دلی لعل بدخشان نبری 
 گر چه که صد شرط کنی بی‌همه شرطی بدهیز آنک تو بس بی‌طمعی زر به حرمدان نبری