دیوان شمس/بخند بر همه عالم که جای خنده تو راست

by مولوی

	بخند بر همه عالم که جای خنده تو راست			که بنده قد و ابروی تست هر کژ و راست
	فتد به پای تو دولت نهد به پیش تو سر			که آدمی و پری در ره تو بی‌سر و پاست
	پریر جان من از عشق سوی گلشن رفت			تو را ندید به گلشن دمی نشست و نخاست
	برون دوید ز گلشن چو آب سجده کنان			که جویبار سعادت که اصل جاست کجاست
	چو اهل دل ز دلم قصه تو بشنیدند			ز جمله نعره برآمد که مست دلبر ماست
	پس آدمی و پری جمع گشت بر من و گفت			بده ز شرق نشان‌ها که این دمت چو صباست
	جفات نیز شکروار چاشنی دارد			زهی جفا که در او صد هزار گنج وفاست
	قفا بداد و سفر کرد شمس تبریزی			بگو مرا تو که خورشید را چه رو و قفاست