دیوان شمس/با روی تو ز سبزه و گلزار فارغیم

by مولوی

	با روی تو ز سبزه و گلزار فارغیم			با چشم تو ز باده و خمار فارغیم
	خانه گرو نهاده و در کوی تو مقیم			دکان خراب کرده و از کار فارغیم
	رختی که داشتیم به یغما ببرد عشق			از سود و از زیان و ز بازار فارغیم
	دعوی عشق وانگه ناموس و نام و ننگ			ما ننگ را خریده و از عار فارغیم
	غم را چه زهره باشد تا نام ما برد			دستی بزن که از غم و غمخواره فارغیم
	ای روترش که کاله گران است چون خرم			بگذر مخر که ما ز خریدار فارغیم
	ما را مسلم آمد شادی و خوشدلی			کز باد و بود اندک و بسیار فارغیم
	بررفت و برگذشت سر ما ز آسمان			کز ذوق عشق از سر و دستار فارغیم
	ما لاف می زنیم و تو انکار می کنی			ز اقرار هر دو عالم و ز انکار فارغیم
	مشتی سگان نگر که به هم درفتاده‌اند			ما سگ نزاده‌ایم و ز مردار فارغیم
	اسرار تو خدای همی‌داند و بس است			ما از دغا و حیلت و مکار فارغیم
	درسی که عشق داد فراموش کی شود			از بحث و از جدال و ز تکرار فارغیم
	پنهان تو هر چه کاری پیدا بروید آن			هر تخم را که خواهی می کار فارغیم
	آهن ربای جذب رفیقان کشید حرف			ور نی در این طریق ز گفتار فارغیم
	با نور روی مفخر تبریز شمس دین			از شمس چرخ گنبد دوار فارغیم