دیوان شمس/ای دل بی‌قرار من راست بگو چه گوهری

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(ای دل بی‌قرار من راست بگو چه گوهری)
'


 ای دل بی‌قرار من راست بگو چه گوهریآتشیی تو آبیی آدمیی تو یا پری 
 از چه طرف رسیده‌ای وز چه غذا چریده‌ایسوی فنا چه دیده‌ای سوی فنا چه می‌پری 
 بیخ مرا چه می‌کنی قصد فنا چه می‌کنیراه خرد چه می‌زنی پرده خود چه می‌دری 
 هر حیوان و جانور از عدمند بر حذرجز تو که رخت خویش را سوی عدم همی‌بری 
 گرم و شتاب می‌روی مست و خراب می‌رویگوش به پند کی نهی عشوه خلق کی خوری 
 از سر کوه این جهان سیل تویی روان روانجانب بحر لامکان از دم من روانتری 
 باغ و بهار خیره سر کز چه نسیم می‌وزیسوسن و سرو مست تو تا چه گلی چه عبهری 
 بانک دفی که صنج او نیست حریف چنبرشدرنرود به گوش ما چون هذیان کافری 
 موسی عشق تو مرا گفت که لامساس شوچون نگریزم از همه چون نرمم ز سامری 
 از همه من گریختم گر چه میان مردممچون به میان خاک کان نقده زر جعفری 
 گر دو هزار بار زر نعره زند که من زرمتا نرود ز کان برون نیست کسیش مشتری