دیوان شمس/ای در غم تو به سوز و یارب

by مولوی

	ای در غم تو به سوز و یارب			بگریسته آسمان همه شب
	گر چرخ بگرید و بخندد			آن جذبه خاک باشد اغلب
	از بس که بریخت اشک بر خاک			شد خاک ز اشک او مطیب
	از گریه آسمان درآمد			صد باغ به خنده مذهب
	من بودم و چرخ دوش گریان			او را و مرا یکی‌ست مذهب
	از گریه آسمان چه روید			گل‌ها و بنفشه مرطب
	وز گریه عاشقان چه روید			صد مهر درون آن شکرلب
	آن چشم به گریه می‌فشارد			تا بفشارد نگار غبغب
	این گریه ابر و خنده خاک			از بهر من و تو شد مرکب
	وین گریه ما و خنده ما			از بهر نتیجه شد مرتب
	خاموش کن و نظاره می‌کن			اندر طلب جهان و مطلب