دیوان شمس/ای خداوند یکی یار جفاکارش ده

by مولوی

	ای خداوند، یکی یارِ جفاکارش ده			دلبری عشوه‌دهِ سرکشِ خون‌خوارش ده
	تا بداند که شبِ ما به‌چه‌سان می‌گذرد،			غمِ عشقش ده و عشقش ده و بسیارش ده
	چند‌روزی جهتِ تجربه بیمارش کن			با طبیبی دغلی‌پیشه سر‌و‌کارش ده
	ببرَش سوی بیابان و کُن او را تشنه			یک سقایی حجری‌سینه سبکسارش ده
	گمرهش کن که رهِ راست نداند سوی شهر			پس قَلاووزِ کژِ بی‌هُده‌رفتارش ده
	عالَم از سرکشیِ آن مه سرگشته شدند			مدّتی گردشِ این گنبدِ دوّارش ده
	کو صیادی که همی‌کرد دلِ ما را پار؟			زو ببر سنگ‌دلی و دلِ پیرارش ده
	منکرِ پار شده‌ست او که مرا یاد نماند			ببر انکار از او و دمِ اقرارش ده
	گفتم آخر به نشانی که به دربان گفتی			که فلانی چو بیاید برِ ما، بارش ده
	گفت آمد که مرا خواجه ز بالا گیرد			روُ بجو هم‌چو خودی ابله و آچارش ده
	بس کن، ای ساقی و کس را چو رهی مست مکن			ور کنی مست بدین حد، رهِ هموارش ده