دیوان شمس/این چه چتر است این که بر ملک ابد برداشتی

by مولوی

	این چه چتر است این که بر ملک ابد برداشتی			یادآوری جهان را ز آنک در سر داشتی
	زلف کفر و روی ایمان را چرا درساختی			ز آنک قصد ممن و ترسا و کافر داشتی
	جان همی‌تابید از نور جلالت موج موج			ز آنک تو در بحر جان دریا و گوهر داشتی
	پیش حیرتگاه عشقت جمله شیران در طلب			بس که لرزیدند و افتادند و تو برداشتی
	هم تو جان را گاه مسکین و اسیر انداختی			هم تواش سلطان و شاهنشاه و سنجر داشتی
	صد هزاران را میان آب دریا سوختی			صد هزاران را میان آتشی تر داشتی
	در یکی جسم طلسم آدمی اندر نهان			ای بسی خورشید و ماه و چرخ و اختر داشتی
	در چنین جسم چو تابوتی میان خون و خاک			این شهید روح را هر لحظه خوشتر داشتی
	آفتابا پیش تو هر ذره‌ای کو شکر کرد			مر دهان شکر او را پر ز شکر داشتی
	از نمک‌های حیاتت این وجود مرده را			تازه و خوش بو چو ورد و مشک و عنبر داشتی
	شمس تبریزی ز عشقت من همه زر می‌زنم			ز آنک تو بالا و پست عشق پرزر داشتی