دیوان شمس/ایا نزدیک جان و دل چنین دوری روا داری

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(ایا نزدیک جان و دل چنین دوری روا داری)
'


 ایا نزدیک جان و دل چنین دوری روا داریبه جانی کز وصالت زاد مهجوری روا داری 
 گرفتم دانه تلخم نشاید کشت و خوردن راتو با آن لطف شیرین کار این شوری روا داری 
 تو آن نوری که دوزخ را به آب خود بمیرانیمرا در دل چنین سوزی و محروری روا داری 
 اگر در جنت وصلت چو آدم گندمی خوردممرا بی‌حله وصلت بدین عوری روا داری 
 مرا در معرکه هجران میان خون و زخم جانمثال لشکر خوارزم با غوری روا داری 
 مرا گفتی تو مغفوری قبول قبله نوریچنین تعذیب بعد از عفو و مغفوری روا داری 
 مها چشمی که او روزی بدید آن چشم پرنورتبه زخم چشم بدخواهان در او کوری روا داری 
 جهان عشق را اکنون سلیمان بن داوودیمعاذالله که آزار یکی موری روا داری 
 تو آن شمسی که نور تو محیط نورها گشته‌ستسوی تبریز واگردی و مستوری روا داری