دیوان شمس/از مرگ چه اندیشی چون جان بقا داری

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(از مرگ چه اندیشی چون جان بقا داری)
'


 از مرگ چه اندیشی چون جان بقا داریدر گور کجا گنجی چون نور خدا داری 
 خوش باش کز آن گوهر عالم همه شد چون زرماننده آن دلبر بنما که کجا داری 
 در عشق نشسته تن در عشرت تا گردنتو روی ترش با من ای خواجه چرا داری 
 در عالم بی‌رنگی مستی بود و شنگیشیخا تو چو دلتنگی با غم چه هواداری 
 چندین بمخور این غم تا چند نهی ماتمهمرنگ شو آخر هم گر بخشش ما داری 
 از تابش تو جانا جان گشت چنین دانابسم الله مولانا چون ساغرها داری 
 شمس الحق تبریزی چون صاف شکرریزیبا تیره نیامیزی چون بحر صفا داری