دیوان شمس/از آن باده ندانم چون فنایم

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(از آن باده ندانم چون فنایم)
'


 از آن باده ندانم چون فنایماز آن بی‌جا نمی‌دانم کجایم 
 زمانی قعر دریایی درافتمدمی دیگر چو خورشیدی برآیم 
 زمانی از من آبستن جهانیزمانی چون جهان خلقی بزایم 
 چو طوطی جان شکر خاید به ناگهشوم سرمست و طوطی را بخایم 
 به جایی درنگنجیدم به عالمبجز آن یار بی‌جا را نشایم 
 منم آن رند مست سخت شیدامیان جمله رندان‌های هایم 
 مرا گویی چرا با خود نیاییتو بنما خود که تا با خود بیایم 
 مرا سایه هما چندان نوازدکه گویی سایه او شد من همایم 
 بدیدم حسن را سرمست می‌گفتبلایم من بلایم من بلایم 
 جوابش آمد از هر سو ز صد جانترایم من ترایم من ترایم 
 تو آن نوری که با موسی همی‌گفتخدایم من خدایم من خدایم 
 بگفتم شمس تبریزی کیی گفتشمایم من شمایم من شمایم