دیوان شمس/آن نفسی که باخودی یار چو خار آیدت

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(آن نفسی که باخودی یار چو خار آیدت)
'


 آن نفسی که باخودی، یار چه خار آیدت!وآن نفسی که بی‌خودی، یار چه کار آیدت! 
 آن نفسی که باخودی، خود تو شکار پشه‌ایوآن نفسی که بی‌خودی، پیل شکار آیدت 
 آن نفسی که باخودی، بستهٔ ابر غصه‌ایوآن نفسی که بی‌خودی، مه به کنار آیدت 
 آن نفسی که باخودی، یار کناره می‌کندوآن نفسی که بی‌خودی بادهٔ یار آیدت 
 آن نفسی که باخودی، همچو خزان فسرده‌ایوآن نفسی که بی‌خودی دی چو بهار آیدت 
 جملهٔ بی‌قراریت از طلب قرار توستطالب بی‌قرار شو، تا که قرار آیدت 
 جملهٔ ناگوارشت از طلب گوارش استترک گوارش ار کنی، زهر گوار آیدت 
 جملهٔ بی‌مرادیت از طلب مراد توستور نه همه مرادها همچو نثار آیدت 
 عاشق جور یار شو، عاشق مهر یار نیتا که نگار نازگر عاشق زار آیدت 
 خسرو شرق شمس‌دین از تبریز چون رسداز مه و از ستاره‌ها والله عار آیدت