| آن مه چو در دل آید او را عجب شناسی | | در دل چگونه آید از راه بی‌قیاسی | |
| گر گویی می‌شناسم لاف بزرگ و دعوی | | ور گویی من چه دانم کفر است و ناسپاسی | |
| بردانم و ندانم گردان شده‌ست خلقی | | گردان و چشم بسته چون استر خراسی | |
| می‌گرد چون خراسی خواهی و گر نخواهی | | گردن مپیچ زیرا دربند احتباسی | |
| یوسف خرید کوری با هیجده قلب آری | | از کوری خرنده وز حاسدی نخاسی | |
| تو هم ز یوسفانی در چاه تن فتاده | | اینک رسن برون آ تا در زمین نتاسی | |
| ای نفس مطمنه اندر صفات حق رو | | اینک قبای اطلس تا کی در این پلاسی | |
| گر من غزل نخوانم بشکافد او دهانم | | گوید طرب بیفزا آخر حریف کاسی | |
| از بانگ طاس ماه بگرفته می‌گشاید | | ماهت منم گرفته بانگی زن ار تو طاسی | |
| آدم ز سنبلی خورد کان عاقبت بریزد | | تو سنبل وصالی ایمن ز زخم داسی | |
