دیوان شمس/آن شنیدی که خضر تخته کشتی بشکست

by مولوی

	آن شنیدی که خضر تخته کشتی بشکست			تا که کشتی ز کف ظالم جبار برست
	خضر وقت تو عشق است که صوفی ز شکست			صافیست و مثل درد به پستی بنشست
	لذت فقر چو باده‌ست که پستی جوید			که همه عاشق سجده‌ست و تواضع سرمست
	تا بدانی که تکبر همه از بی‌مزگیست			پس سزای متکبر سر بی‌ذوق بس است
	گریه شمع همه شب نه که از درد سرست			چون ز سر رست همه نور شد از گریه برست
	کف هستی ز سر خم مدمغ برود			چون بگیرد قدح باده جان بر کف دست
	ماهیا هر چه تو را کام دل از بحر بجو			طمع خام مکن تا نخلد کام ز شست
	بحر می‌غرد و می‌گوید کای امت آب			راست گویید بر این مایده کس را گله هست
	دم به دم بحر دل و امت او در خوش و نوش			در خطابات و مجابات بلی‌اند و الست
	نی در آن بزم کس از درد دلی سر بگرفت			نی در آن باغ و چمن پای کس از خار بخست
	هله خامش به خموشیت اسیران برهند			ز خموشانه تو ناطق و خاموش بجست
	لب فروبند چو دیدی که لب بسته یار			دست شمشیرزنان را به چه تدبیر ببست