دیوان شمس/آن شاخ خشک است و سیه‌هان ای صبا بر وی مزن

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(آن شاخ خشک است و سیه‌هان ای صبا بر وی مزن)
'


 آن شاخ خشک است و سیه‌هان ای صبا بر وی مزنای زندگی باغ‌ها وی رنگ بخش مرد و زن 
 هان ای صبای خوب خد اندر رکابت می رودآب روان و سبزه‌ها وز هر طرف وجه الحسن 
 دریادلی و روشنی بر خشک و بر تر می زنیاو سخت خشک است و سیه بر وی مزن از بهر من 
 من خیره روتر آمدم بر جود تو راهی زدماین کی تواند گفت گل با لاله یا سرو و سمن 
 ای باغ ساز و دست نی چون عقل فوق و پست نیهستی چو نحل خانه کن یا جان معمار بدن 
 خواهی که معنی کش شوم رو صبر کن تا خوش شومرنجور بسته فن بود خاصه در این باریک فن