دیوان شمس/آن دل که گم شده‌ست هم از جان خویش جوی

by مولوی

	آن دل که گم شده‌ست هم از جان خویش جوی			آرام جان خویش ز جانان خویش جوی
	اندر شکر نیابی ذوق نبات غیب			آن ذوق را هم از لب و دندان خویش جوی
	دو چشم را تو ناظر هر بی‌نظر مکن			در ناظری گریز و ازو آن خویش جوی
	نقلست از رسول که مردم معادنند			پس نقد خویش را برو از کان خویش جوی
	از تخت تن برون رو و بر تخت جان نشین			از آسمان گذر کن و کیوان خویش جوی
	برقی که بر دلت زد و دل بی‌قرار شد			آن برق را در اشک چو باران خویش جوی
	انبان بوهریره وجود توست و بس			هر چه مراد توست در انبان خویش جوی
	ای بی‌نشان محض نشان از کی جویمت			هم تو بجو مرا و به احسان خویش جوی