دیوان شمس/آن خانه که صد بار در او مایده خوردیم
ظاهر
| آن خانه که صد بار در او مایده خوردیم | بر گرد حوالی گه آن خانه بگردیم | |||||
| ماییم و حوالی گه آن خانه دولت | ما نعمت آن خانه فراموش نکردیم | |||||
| آن خانه مردی است و در او شیردلانند | از خانه مردی بگریزیم چه مردیم | |||||
| آن جا همه مستی است و برون جمله خمار است | آن جا همه لطفیم و دگر جا همه دردیم | |||||
| آن جا طرب انگیزتر از باده لعلیم | وین جا بد و رخ زردتر از شیشه زردیم | |||||
| آن جای به گرمی همه خورشید تموزیم | وین جای به سردی همه چون بهمن سردیم | |||||
| آن جا همه آمیخته چون شکر و شیریم | وین جا همه آویخته در جنگ و نبردیم | |||||
| آن جا شه شطرنج بساط دو جهانیم | وین جا همه سرگشتهتر از مهره نردیم | |||||
| چرخی است کز آن چرخ چو یک برق بتابد | بر چرخ برآییم و زمین را بنوردیم | |||||