دیوان شمس/آن جا که چو تو نگار باشد

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' دیوان شمس (غزلیات)  از مولوی
(آن جا که چو تو نگار باشد)
'


 آن جا که چو تو نگار باشدسالوس و حفاظ عار باشد 
 سالوس و حیل کنار گیردچون رحمت بی‌کنار باشد 
 بوسی به دغا ربودم از توای دوست دغا سه بار باشد 
 امروز وفا کن آن سوم راامروز یکی هزار باشد 
 من جوی و تو آب و بوسه آبهم بر لب جویبار باشد 
 از بوسه آب بر لب جویاشکوفه و سبزه زار باشد 
 از سبزه چه کم شود که سبزهدر دیده خیره خار باشد 
 موسی ز عصا چرا گریزدگر بر فرعون مار باشد 
 بر فرعونان که نیل خون گشتبر ممن خوشگوار باشد 
 هرگز نرمد خلیل ز آتشگر بر نمرود نار باشد 
 یعقوب کجا رمد ز یوسفگر بر پسرانش بار باشد 
 آن باد بهار جان باغستبر شوره اگر غبار باشد 
 زان باغ درخت برگ یابداشکوفه بر او سوار باشد 
 احمد چو تو راست پس ز بوجهلعشقا سزدت که عار باشد 
 این را بر دست و آن بدین ماتکار دنیا قمار باشد 
 آن کس که ز بخت خود گریزدبگریخته شرمسار باشد 
 هین دام منه به صید خرگوشتا شیر تو را شکار باشد 
 ای دل ز عبیر عشق کم گویخود بو برد آن که یار باشد