دیوان شمس/آمد رمضان و عید با ماست
| آمد رمضان و عید با ماست | قفل آمد و آن کلید با ماست | |||||
| بربست دهان و دیده بگشاد | وان نور که دیده دید با ماست | |||||
| آمد رمضان به خدمت دل | وان کش که دل آفرید با ماست | |||||
| در روزه اگر پدید شد رنج | گنج دل ناپدید با ماست | |||||
| کردیم ز روزه جان و دل پاک | هر چند تن پلید با ماست | |||||
| روزه به زبان حال گوید | کم شو که همه مرید با ماست | |||||
| چون هست صلاح دین در این جمع | منصور و ابایزید با ماست | |||||